Mild zijn voor jezelf

Dat deze blogpost een dag later komt dan gewoonlijk, daarin toon ik me even als rolmodel aan jullie. Normaal verschijnen mijn nieuwsbrieven op maandag om 20u. Toen ik zaterdag begon aan mijn schrijfproces, had ik toch ineens een writers block. Ideeën genoeg, die heb ik zelfs in overvloed. Maar het kwam niet tot een tekst. Na een paar pogingen, heb ik dan beslist om mezelf vrij te geven, wetende dat mijn nieuwsbrief een dag later zou verschijnen dan anders. Want het volgende moment dat ik kon schrijven was vandaag, ik wou nl. zondag en maandag bij mijn vader en zijn vriendin gaan aan zee en daar samen vaderdag vieren. Dat laatste hebben we dubbel gedaan en ik heb er deugd aan gehad.

Nu voel ik nog duidelijker hoe belangrijk het is om mild te zijn voor jezelf. En ik weet ook dat het een erg lange weg was om op dit punt te komen. Het lukt nu ineens wel om deze brief te schrijven, en ik heb ineens een actueel thema, die ook voor jullie interessant kan zijn.

Hoogsensitieve personen leggen vaak de lat erg hoog voor zichzelf en hebben vaak last van perfectionisme. Dat herken ik van vroeger (en soms nog een klein beetje nu). Als het niet lukt om deze hoge normen te halen, dan komen we in een innerlijke strijd terecht, die erg lastig is en zeer veel energie kost. Vechten met jezelf is het meest lastige gevecht dat er is. Bovendien kom je in een dialoog terecht waarbij je jezelf opjaagt. Het werkt contraproductief, want dan lukt het meestal helemaal niet meer. Maar je blijft wel vechten. En veelal kom je in een negatieve spiraal terecht. Deze eindigt bij : geen resultaat en een zeer negatief zelfbeeld. Daar wil je niet zijn, op dat punt.

Wat kun je doen om dit te keren? Het is een proces, zoals zovele dingen. Uiteraard helpt het om je lat op haalbare hoogte te leggen. Met de lastige vraag : wat is een haalbare hoogte? Namelijk veel mensen beseffen niet dat ze veel doen, veel geven, of dat hun werk van een hoge kwaliteit is. Onlangs vertelde H. me over een etentje dat ze gaf voor vrienden. ‘Ik heb het simpel gehouden’ zei ze. Ik ken haar al even, dus vroeg ik wat ze gemaakt had. Alleen al de aperitiefhapjes waren min. 1u werk en aan de volledige menu begin ik zelfs niet. Toch was het in haar beleving ‘simpel’.

Perfectionisme heeft dezelfde valkuil: velen zijn het zo erg, dat ze het niet beseffen. En ze verwarren perfect zijn met perfectionistisch zijn. Ze vinden altijd nog een punt of puntkomma, die er had moeten staan, en dus zijn ze niet perfect en dus niet perfectionistisch, in hun beleving. Ook al haal je de perfectie niet , of niet in jouw ogen , je kan beste wel perfectionistisch zijn.

De eerste stappen op weg naar mildheid kunnen dus al zijn:

  • Vraag feedback aan je omgeving: leg jij de lat te hoog voor jezelf?
  • Vraag feedback aan je omgeving: ben jij perfectionistisch? Op welke terreinen vooral?

Als je in kaart gebracht hebt hoe het zit, maak dan een afspraak met jezelf. Op welk vlak ga je de lat lager leggen en op welk terrein neem je met minder afwerking genoegen? Ga stap voor stap, zodat je een duurzaam proces gaat. Vraag je omgeving om je helpen hierbij.

Natuurlijk, dit zijn nogal hardnekkige patronen, dus dit vraagt ook even om er anders mee om te gaan. Dit kan wel een eerste stap zijn. Veel succes ermee!

Verder : mildheid voor jezelf kan maar echt als je jezelf graag ziet. Daarover meer in de volgende blogpost.

In liefde en verbinding naar de diepte: heling.

Na de opstellingendag van zaterdag voel ik zelf ook de effecten van deze dag. Ook al vraagt het begeleiden van een dergelijke dag een behoorlijke dosis intensiteit en alertheid, het geeft ook veel.

Want in een groep gaat het nooit alleen over de inhoud. De groepsdynamiek is minstens even belangrijk om deze inhoud mogelijk te maken. Een dynamiek waar mensen zich kunnen tonen in hun kwetsbaarheid, in hun emoties, in hun niet-weten en hun zoeken. Waar iedereen er mag zijn en zijn plek heeft. Waar ze zich kunnen tonen in het ont-wikkelen van de verschillende lagen kwetsuren, op weg naar zichzelf. Een dergelijk groepsproces leidt tot verbinding, zowel tussen mensen als verbinding met jezelf. Het is een warm bad, dat ontspant, ontstresst, zonder ooit melig te worden. Zonder ooit de nodige confrontatie te schuwen.

Het meemaken van deze mooie processen, het zien van de kwetsbaarheid van mensen, van hun emoties, het faciliteren van dit geheel en het mee-zitten in het warme bad, heeft ook een helend effect op mij, dat voel ik vaker. Hier zit de beroemde win-win, die maakt dat het klopt.

Daarnaast is opstellingen een methodiek, waarbij het woord ‘methodiek’ te kort schiet. Het effect ervan is zodanig veelzijdig, van zichtbaar maken wat er is op een dieper niveau, tot komen tot een nieuwe ordening van de elementen van het systeem, het geven van nieuwe, verruimende boodschappen, het inslaan van nieuwe wegen, het helen op vele verschillende vlakken,…

De combinatie van deze manier van werken met het warme bad van een gezonde, verbindende groepsdynamiek maakt dat de heling diep gaat en mogelijk ook lang kan doorwerken.

Is er een systeem waar je via opstellingen wil naar kijken? Voel je je soms nog belemmerd door oude jeugdkwetsuur? Heb je vragen bij het functioneren van je team, organisatie of praktijk? Spelen er oude patronen in je familie, die er mogelijk al zijn sinds verschillende generaties? Schrijf je dan in voor een opstellingendag.

Heling vanuit openheid voor wat zich aandient

In onze drukke samenleving geraken mensen erg gefocust op doelen en resultaten. Te veel gericht zijn op resultaat is vaak ten koste van dat resultaat, dat is het paradoxale.

Als hoogsensitieve persoon ben je nog gevoeliger hiervoor. Je dient nog meer dan anderen je eigen tijd te bewaken, die je nodig hebt om te verwerken, te herstellen, te maken.

Tegenover te veel gericht zijn op resultaat, staat de methodiek van opstellingen. Opstellingen is een methodiek, die openheid vraagt van de deelnemers. Je weet nooit wat er op zo’n dag aan bod zal komen, of er zich een bepaald thema aandient of niet. Je weet ook niet wat de uitkomst zal zijn van je opstelling, als je er een doet. En je weet niet of je zal gekozen worden om representant te zijn in de opstelling van een ander en wat dit losmaakt of heelt bij jou. Je kan er wel van uitgaan dat het iets zal doen met jou en dat er heling is, op welk niveau dan ook.

In een opstelling vertrekken we van een vraag, die gelinkt is aan een systeem. Dit kan zijn je team, je huidig gezin, je organisatie, je eigen praktijk, je gezin van herkomst. Als vraagsteller vertel je maar weinig verhaal. Dan kies je deelnemers uit de groep als representant van de verschillende elementen van je systeem. Van dan af neem ik het over.

Doorheen de opstelling ontstaat een verandering van gezichtspunt en perspectief. Daar toont zich vaak een laag achter de eerste, zichtbare realiteit. Een opstelling toont de ware plek die iemand inneemt in het systeem. Ook verstrikkingen in contacten worden zichtbaar. Wat verward is geraakt kan weer onderscheiden worden en wat verbroken werd kan mogelijk weer verbinden. Verborgen dynamieken tonen zich.

Opstellingen werken vaak lang door in je systeem. Soms toont het de richting waarin je verder actie kan ondernemen.

Heb je een vraag over je gezin van herkomst, je team, of een ander systeem? Of wil je deelnemen als representant? Meld je aan voor de opstellingendag.

Er is praten en praten

Het is een algemene opvatting, tenminste ik hoor ze vaak, dat praten over wat ons bezwaart, kan helpend zijn en soms nodig is. Dat is natuurlijk wel zo, voor velen en vaak. Echter niet voor iedereen en ook niet altijd. Sommige mensen willen liever gerust gelaten worden over het onderwerp dat hen bezwaart. Of soms is het (nog) te pijnlijk om ”te praten over”. Of het thema heeft gewoon rust nodig. Dan kan je mensen belasten met te veel vragen of aandringen, hoe goed je bedoelingen ook zijn.

Daarnaast is het goed om uit te kijken voor het soort praten dat je hebt, want er zijn 2 soorten, nl een constructieve en een destructieve. De constructieve manier van praten helpt je vooruit. Je voelt je nadien lichter, begrepen, je ziet weer licht, je voelt je minder alleen of je ziet het bos weer door de bomen. Mogelijk zie je ook een concrete piste om te bewandelen. Bij de destructieve manier van praten, wordt je thema eerder zwaarder, erger of lastiger. De machteloosheid of kwaadheid of pijn neemt toe en je ziet nog minder dan voordien een uitweg. Mogelijk ga je zelfs in verbittering en zegt: er is geen uitweg, in de betekenis van : er is geen weg uit het lijden.

En natuurlijk is het belangrijk om echt te delen wat je bezwaart, als je in gesprek gaat. Als je niet durft vertellen wat je echte item is , blijf je rond de pot draaien, voel je je niet begrepen, en komt er geen opluchting. En uiteraard kunnen tips en tricks niet aansluiten bij wat je echt nodig hebt.

Hoe kan je bewaken dat je alleen constructieve gesprekken gaat  voeren? Stel jezelf de volgende vragen:

  • Hoe voel je je na het gesprek? Voel je opluchting, voel je bevrijding? Voel je je begrepen en gehoord?
  • Of voel je eerder dat je meer in de put zit, of nog kwader bent, of nog hopelozer?
  • Vraag je af of er echt geluisterd is naar jou, of je echt hebt kunnen zeggen hoe het voor je is?
  • Hoe is je energie-peil? Ben je uitgeput na een gesprek, of heb je net meer energie?
  • Als je tips of adviezen kreeg, kan je er dan iets mee? Of voelen ze eerder als een belasting?

Op basis van deze vragen kan je uitmaken of een gesprek van de constructieve soort was, of net de destructieve. Als het niet helpend is, dan kan het natuurlijk aangewezen zijn om hiermee iets te doen: wees moedig genoeg om dit bespreekbaar te maken, of om desnoods afstand te nemen na verschillende pogingen. Vertel je omgeving wat je precies nodig hebt in een gesprek en wat er helpend is voor jou.

Veel succes!

Jeugdkwetsuur beïnvloedt je relatie

Jan kwam langs voor de 4de  sessie. Waar het vorige keren vooral ging over zijn werkcontext, kwam nu zijn relatie aan bod. De relatie had al wat waters doorzwommen.  Kort vermeldde hij zijn jeugd, waar veel  belading op zat.

Jan voelde zich niet tevreden in zijn relatie. Hij ervaarde zijn partner als te weinig zorgzaam, als te egoïstisch. Bij een verder doorvragen over zijn jeugd, bleek er een grote emotionele verwaarlozing te zijn geweest. Jan werd emotioneel aan zijn lot overgelaten en miste vooral moederlijke aandacht en zorg.

Eigenlijk zoekt Jan onbewust een moeder bij zijn partner. Dit kan erg belastend zijn voor een relatie.

De eerste verbinding in ieders leven is die met de moeder. Pas daarna komt de verbinding met de vader en de verdere omgeving. Op basis van deze vroege jeugdervaringen ontstaan bepaalde hechtingspatronen, die we meenemen in de rest van ons leven. Onze verdere relaties worden gevormd aan de hand van deze hechtingspatronen en mogelijke kwetsuren uit onze jeugd.

Vooral een partnerrelatie kan erg lijden onder de behoeften, beperkingen, verlangens en psychologische spelletjes van gemiste ouders of van ongezonde patronen in het gezin van herkomst. Dat kan gaan van afstandelijkheid, afhankelijkheid, een grote behoefte aan bevestiging, een behoefte aan symbiose, overdreven jaloezie, vermijden van confrontaties, een spel van aantrekken en afstoten, …

Het helen van de jeugdkwetsuren kan een verschil maken. Je leert dan duidelijker onderscheid maken tussen verlangens/ behoeften/spelletjes vanuit het kind en verlangens van de volwassene.

Deze vragen kunnen je helpen om jouw mogelijke patronen te ontdekken:

  • Wat trok jou aanvankelijk aan bij je partner (toen je elkaar leerde kennen)? Is dit kenmerk nog steeds aantrekkelijk? Of ervaar je dit eerder als een beperking?
  • Maken jullie vaak ruzie? Of nooit? Waarover? Hoe verloopt de ruzie en hoe geraak je er uit?
  • Hoe is het met afstand en nabijheid in je relatie?
  • Kan je op jezelf zijn of ben je afhankelijk van de ander?
  • Kan je je partner voldoende toelaten?
  • Ga je veel in aanpassing tov je partner of ben je eerder dominant? Hoe ervaart jouw partner dit?
  • Kan je een verband zien tussen jouw voornaamste jeugdkwetsuur en wat er gebeurt in je relatie?

Kom je tot de vaststelling dat er nog oude jeugdkwetsuur speelt bij jou? Zit deze in de weg van een echt diepgaande relatie? Kies dan vandaag nog voor jezelf en schrijf je in voor de dag ‘je innerlijk kind helen’.

Positieve feedback ontvangen

Vorige blog hadden we het over positieve feedback geven, over hoe je dat het beste kan doen en vooral dat het belangrijk is om het meer te doen.

Daarnaast is het ontvangen van positieve feedback voor veel mensen niet evident. Onwillekeurig zeggen mensen soms dingen als : “ik doe gewoon mijn werk hoor”, “dit kleedje, het is al heel oud of ik heb het gekocht in de solden” , “die soep is toch wat te pikant”. In elk geval dingen die maken dat je het compliment niet echt binnen neemt. Nochtans, complimenten zitten vol met vitaminen, die we allen echt wel nodig hebben, dus : opeten zou ik zeggen.

De vraag is wat er zou gebeuren als je het echt zou opeten : vaak /soms/misschien zou je geraakt, ontroerd kunnen zijn door wat je krijgt. Onwennigheid gaat tussen de emotie en het compliment staan en ….voila, je hebt het moment voorbij laten gaan en de vitaminen zijn weg.

Van waaruit doe je zoiets? Ongetwijfeld is er een cultureel aspect, zoals ik al schreef, Vlaanderen is echt super gierig op positieve feedback, het zit zo in onze cultuur.

Daarnaast spelen soms ook een aantal aspecten die vanuit jeugdkwetsuur kunnen komen. Een gebrek aan positieve bevestiging kan leiden tot een negatief zelfbeeld.  Dit kan zo diep zitten dat iemand geen enkele positieve feedback kan ontvangen. En ook dat het aanleren van nieuw gedrag niet zomaar lukt. Er kan dan best op een dieper niveau gewerkt worden. Het is dan zinnig om de jeugdkwetsuur naar boven te halen en er rechtstreeks mee te werken.

Hoe is het bij jou met het ontvangen van complimentjes? Lukt het wat? Of ga je steevast denken : “ze meent dit niet echt”, “ hij vindt alles goed genoeg”. Want dan ben erg negatief naar jezelf toe. De workshop ‘heel je innerlijk kind’ is dan misschien iets voor jou.

Mag het ietsje meer zijn? Positieve feedback geven

Een belangrijk onderdeel van assertiviteit is feedback geven aan anderen. Immers, als je wil dat anderen rekening houden met jou, dan is het belangrijk hen te laten weten wat jij wil, en wat je nodig hebt.

Bij “feedback geven” denken de meeste mensen spontaan aan negatieve feedback, of laten horen wat je graag anders wil. Uiteraard is dit heel belangrijk. Echter, alles begint voor mij bij het geven van positieve feedback, of complimentjes.

Vlaanderen is heel erg gierig in het geven van complimenten. Raar hé. Vaak denken mensen wel allerlei positieve dingen en spreken  deze toch niet uit. Wat een erge verspilling. Want het geven van echt gemeende complimenten is iets wat positieve reacties veroorzaakt en erg verbindend werkt.

In het assertiviteitstraject dat onlangs afgrond is, kwam opnieuw naar boven dat velen dit niet goed beseffen. En dat het oefening vraagt om positieve feedback te geven en te ontvangen, ook al lijkt het evident.

Als je nu denkt “dit is niet van toepassing op mij”, dan nodig ik je toch uit om eens stil te staan bij: wanneer heb ik mijn dierbaren de laatste keer een positieve feedback gegeven, welke dingen beschouw ik als gewoon, terwijl ze hoe dan ook even mogen benoemd worden? En nog iets: het zeggen tegen een ander telt niet!!

Wat is er belangrijk bij het geven van positieve feedback:

  • Authenticiteit: geef alleen feedback die je meent. Mensen voelen het nl,  als het niet gemeend is en het werkt omgekeerd.
  • Gebruik positieve taal: zeg dus NIET : “ ik waardeer het dat je nooit te laat bent”, zeg WEL: “ik waardeer het dat je steeds op tijd bent”.
  • Doseren: als je iemand de laatste 6 jaar geen enkel compliment meer gaf, begin dan traag en gedoseerd. Echter : begin er wel mee!
  • In een werkcontext: geef vooral werkgerelateerde FB, zeker als leidinggevende.
  • Wees specifiek genoeg in je feedback. Benoem de onderdelen die je vooral waardeert. Zeg liever NIET : ” ik waardeer jouw manier van werken” , zeg WEL : “ik waardeer jouw technische kennis, met daarbij je klantgerichte en respectvolle benadering”

En nu: aan de slag: bedenk aan wie je de komende dagen meer complimenten gaat geven.  Doe het MEER. Onderschat de kracht van de herhaling niet.

Vergeet jezelf ook niet. Geef jezelf waardering voor alle dingen die je vandaag gerealiseerd hebt.

Weg met al het toxische in je leven!

Ondertussen is het een cliché geworden: corona komt ons (onder andere,….) bewustzijn brengen. Dit loopt niet steeds over rozen, dat spreekt voor zich. Ik zie heel zware confrontaties bij mensen. Koppels, die na 43 jaar samen, eindelijk de moed opbrengen om wat niet goed is, te bespreken. Patronen die ineens op zijn. Dynamieken die er langzaam in geslopen zijn, tonen zich ineens, in een shock. Ineens zie je hoe toxisch een bepaalde relatie of situatie blijkt te zijn. En er gebeurt iets, waardoor het tot een breuk komt.

Lees verder

Drie posities om uit te blijven : de dramadriehoek

Onlangs vertelde een cliënte me hoe blij ze was dat ze nu inzicht had in de dramadriehoek. Ze volgde deze trainingsdag vorig jaar.  Ze ziet nu zoveel duidelijker wanneer ze geneigd is om er in te gaan, en dan te veel verantwoordelijkheid op te nemen op haar werk. Zo was ze in het straatje geraakt waar mensen er gaan op rekenen dat jij het wel oplost, zal voorbereiden, de bestelling zal doen, die telefoon opnemen,…

Lees verder